De stilste kamer ter wereld, waar je eigen hartslag te hard klinkt

In een laboratorium in de Amerikaanse staat Washington staat een kamer zo stil dat niemand er langer dan 55 minuten in heeft volgehouden. Niet omdat het er eng is. Omdat er letterlijk niets te horen is, behalve jezelf.

Een anechoïsche kamer is gebouwd om alle geluid te absorberen. Geen echo, geen galm, geen enkele reflectie. De wanden bestaan uit meters dikke, spitse geluidswiggen, gevolgd door dubbele stalen buitenwanden die volledig loskoppelen van de rest van het gebouw. Het resultaat is een ruimte die officieel -20,6 decibel meet. Normaal geluid begint bij 0 decibel. Dit is stiller dan stilte zelf kan zijn volgens de meetschaal die we normaal gebruiken.

Wat er gebeurt als er niets is om naar te luisteren

Microsoft bouwde deze kamer in 2015 om productgeluid te testen, van het klikken van een muis tot de zoem van een laptopventilator. Al snel bleek de ruimte een onbedoeld neveneffect te hebben: mensen die er langer dan een paar minuten in bleven, begonnen dingen te horen die er niet waren.

Zonder achtergrondgeluid om op te filteren, gaat het gehoor eigen interne geluiden versterken. Bloed dat door aders stroomt. De maag die verteert. Het eigen hart dat klopt. Sommige bezoekers rapporteren een licht, zwevend gevoel, anderen worden onrustig of desoriënteerd. De officiële Guinness-recordhouder voor langste verblijf staat op 55 minuten, met ogen dicht en zittend om te voorkomen dat mensen hun evenwicht verliezen.

De race naar de stilste plek op aarde

Microsoft was niet de eerste met deze ambitie, en zeker niet de laatste. Er is al jaren een informele wedstrijd tussen laboratoria over wie de stilste ruimte ter wereld kan bouwen.

Waarom dit meer met jouw huiskamer te maken heeft dan je denkt

Een normale woonkamer meet doorgaans ergens tussen de 30 en 50 decibel aan achtergrondgeluid, zelfs midden in de nacht. Een koelkast, verkeer in de verte, de klok aan de muur. Compleet stilte, zoals in de anechoïsche kamer, komt in het dagelijks leven vrijwel nooit voor.

Het tegenovergestelde probleem, te veel galm en weerkaatsing, is veel herkenbaarder. Een kale, harde kamer zorgt er juist voor dat geluid te lang blijft hangen in plaats van te verdwijnen. Akoestici noemen dit twee kanten van dezelfde medaille: te weinig geluid is voor het brein net zo onnatuurlijk als te veel weerkaatsing.

Anechoïsche kamers worden ook gebruikt om de klik van een camerasluiter, het geruis van een stofzuiger of de klank van een nieuwe koptelefoon tot in detail te meten, ver weg van elke storende weerkaatsing.